Let Himpun do what they want

Muslim groups to flex muscle over alleged conversion attempts

By Shannon Teoh

October 17, 2011

KUALA LUMPUR, Oct 17 A planned gathering of a million Muslims here to rally against Christians challenging the sovereignty of Islam this Saturday could raise religious tension that has intensified in recent months after alleged proselytising by Christians.

The Himpunan Sejuta Umat (Himpun), or Gathering of a Million Faithful, is being organised by various right-wing groups such as Perkasa with the backing of both Umno and PAS Youth in what appears to be a coming together of conservative Muslims.

About 1,000 Facebook users have confirmed their attendance so far but should Himpun draw much more to the Shah Alam Stadium this weekend, it could push Umno and PAS to seek relevance among more religious Malays.

With ethnic tensions already rising in the years following the 2008 general election, it could raise already simmering fears of Islamisation among non-Muslims and more liberal Malays.

There is no other choice but to rally Muslims, Himpun said in a video promoting the gathering.

Distrust between Muslims and Christians peaked when the Selangor Islamic Religious Department (Jais) raided the Damansara Utama Methodist Church (DUMC) in Petaling Jaya on August 3, claiming it was proselytising Muslims.

This came after repeated disputes between church and mosque, such as the legal battle over the the use of the word Allah to refer to the Christian god.

An initial court ruling allowing the Catholic Church to use the term Allah had led to places of worship being firebombed in January last year.

The government also buckled under pressure and ordered the release of Malay-language bibles seized before Sarawakians, half of whom are Christians, voted in the A! pril 16 state polls.

Before the Jais raid, Umnos Utusan Malaysia and Malay rights lobby Perkasa accused the DAP of conspiring to turn Malaysia into a Christian state.

Although DUMC has denied Jais claims, Utusan Malaysia fanned the flames with allegations that Christian groups in Kuala Lumpur and Johor were actively trying to convert Muslims.

Sultan Sharafuddin Idris Shah appeared to close the case last week when decreeing that although Jais had found evidence of attempts to subvert Muslims, it was insufficient for further legal action.

But Himpun has insisted on following through with its plans that aims to measure the level of unity and spirit of togetherness among Muslims especially towards Christianisation efforts including the August 3 incident.

The DUMC case shows how those trying to convert Muslims are becoming more aggressive, Himpun co-president Mohd Azmi Abdul Hamid had said earlier this month.

Recent years have seen communal politics being stirred up after the landmark Election 2008 the stiffest contest in Malaysian history.

With Barisan Nasional (BN) losing its customary two-thirds hold on Parliament and five state governments, several political leaders have retreated into racial silos to drum up support.

A Merdeka Center poll in June found that only 66 per cent of respondents said ethnic relations were good a 15 per cent decline from the 78 per cent who said so five years ago.

The opinion researchers also found that just over a third believed that there was sincere and friendly ethnic unity, down from 54 per cent five years ago.

*************************************************************

The planners behind this is hoping that the Chinese and Indians would challenge the Malays so that a curfew can be imposed upon us.

After the budget, Mr Rosmah was surprised that people were not jumping for joy over the free gift. For every RM1.20 per day given as a gift, Mr Rosmah forced us to give him back RM5 per day. So those with abit! of sen in their heads would know that the small gift of RM1.20 per day is nothing but a scam to steal from us in broad daylight.

So with the economy fast going down, no investors coming in except to buy or lease all the available land in KL and Selangor, Royal Household getting bitchy for not getting enough to feed their sinful hobbies, UMNOputras are getting screwed overseas and getting their accounts frozen, this spell trouble for UMNO especially FLOM.

Then we have an IGP who is already fuck up inside out not knowing that busload and busload of instant citizens were attending intercourse lesson in Putrajaya.

We have a bank governor who insist on staying longer so that she can fill her closet with the newly minted RM50 toilet paper that is worthless courtesy from Vincent Tan.

Then we have an Indian who claimed to be Malay thinking that after letting Daim's wife Mahani suck his Indian cock can look forward to his fuck up son becoming PM of Malaysia and telling the Malays they are finish in ten years time. In ten years time his fuck up children and grand children would end up working for the Indonesians as slaves.

In Johore, crime rate is up by 5000 fold. Don't believe, ask the locals. For every three Singaporeans that enter Johore 1 Singaporean has to surrender their wallet so that their cars are no broken into or abducted along the way. Many are not reporting to the police because first the efficiency of the police is like shit. Second - after spending two or three hours at the police stations the police will simply close the case due to lack of evidences. Third - if there is a slight chance of a demand from the Singaporeans then another trip has to be make to the police stations and another waiting game is played again. So much so that Foreigners especially Singaporeans decide not to bother making report and accept that Johore is a COWBOY town with no hope of recovery unless the MB and the Sultan are remove for good.

All political parties in this country are good fo! r nothin g except to make baseless noises that pollute the air we breathe. Today it is a true fact that there is absolutely no leader to lead. So maybe an Indonesian or Bangledashi can now come forward. Anything can happen.

But what has these got to do with Himpun. Well the drama that is about to unfold is to make the people fight among themselves so that UMNO can continue to be the ruling government. There is a saying that when you know you are losing create a diversion so that people can forget the obstacle in front of them.

So wake up and know that today you are no longer a fool.

Zahrain: Im not against vernacular education

KUALA LUMPUR: Bayan Baru MP Zahrain Hashim has denied that he called for the abolition of vernacular schools during a parliamentary debate last week.

He said he did not deserve the criticism he had been getting since, especially from Tamil newspapers.

It was taken out of context, he said. What I meant to say is that the whole system has failed to produce appropriate human capital for the next generation.

I was not only referring to Tamil and Chinese schools, but even religious schools.

He said the thrust of his speech was to praise the Sekolah Wawasan concept as the best means of producing human capital.

The Sekolah Wawasan is one of the models the government uses to encourage racial integration. Under the model, National, Chinese and Tamil schools share the same premises and facilities although their curricula are different.

Zahrain said the idea of abolishing vernacular schools was far from his mind when he was making his speech.

He suggested that Tamil and Chinese be made compulsory subjects in the Wawasan schools if it was the problem of language that was preventing the government from establishing more of them.

Apa Batasan Dalam Kebebasan Bersuara?

Pada dasarnya, hak untuk kebebasan bersuara melindungi segala aktiviti yang melibatkan pertukaran maklumat atau idea antara individu terhadap gangguan oleh kerajaan.

Sebahagian besar aktiviti-aktiviti tersebut adalah tidak merbahaya tetapi ia adalah jelas bahawa idea mencari, menerima dan menyampaikan maklumat atau idea juga merangkumi aktiviti-aktiviti seperti hasutan kepada pembunuhan, grafitti pada dinding awam tanpa kebenaran atau penjualan pornografi kanak-kanak.

Walaupun hak untuk kebebasan bersuara universal diiktiraf sebagai salah satu kepentingan asas, pengiktirafan itu juga menerima bahawa hak itu tidak mutlak. Kepentingan awam dan swasta tertentu yang penting boleh mewajarkan tindakan oleh pihak berkuasa untuk mengganggu atau menghadkan pihak yang menjalankan hak kebebasan bersuara.

Persoalan utama, maka adalah tepat bila dan di mana keadaan undang-undang antarabangsa membenarkan negara-negara untuk mengenakan apa-apa sekatan.

Ujian tiga bahagian

Kerana campur tangan dengan kebebasan bersuara adalah satu perkara yang amat serius, ia dibenarkan hanya di bawah syarat-syarat yang sangat sempit. Kebebasan bersuara perlu peraturan, dan had pengecualian, batasan perlu sentiasa meninggalkan intipati hak utuh. Perkara 19 (3) Perjanjian Antarabangsa mengenai Hak Sivil dan Politik menyatakan ujian untuk menilai kesahihan sekatan ke atas kebebasan bersuara:

Menjalankan hak-hak yang diperuntukkan dalam perenggan 2 Perkara ini menjalankan tugas dan tanggungjawab khas. Oleh itu mungkin tertakluk kepada sekatan-sekatan tertentu, tetapi ini hendaklah hanya sebagaimana yang diperuntukkan oleh undang-undang dan adalah perlu:

(A) Jika berkenaan dengan hak-hak atau reputasi orang lain;

(B) Bagi melindungi keselamatan negara atau ketenteraman awam (ordre awam), atau kesihatan awam atau moral.

Ujian ini, yang termaktub dalam semua instrumen hak asasi manusia yang utama, meliputi tiga bahagian: pertama, gangguan mesti mengikut undang-undang; kedua, batasa! n yang d ibenarkan di sisi undang-undang mesti melindungi atau menggalakkan tujuan yang dianggap sah di antarabangsa undang-undang, dan ketiga, sekatan itu perlu bagi perlindungan atau penggalakkan matlamat yang sah. Ketiga-tiga keadaan ini akan dibincangkan secara terperinci dalam seksyen yang berikut.

Bahagian pertama ujian: yang disediakan oleh undang-undang

Syarat pertama ertinya, pertama-tamanya, bahawa campur tangan dengan hak untuk kebebasan bersuara tidak boleh semata-mata hasil sesuka hati seorang pegawai awam. Mesti ada undang-undang yang digubal atau peraturan yang rasmi memohon. Dalam erti kata lain, sekatan-satunya yang telah secara rasmi dan diiktiraf secara rasmi oleh mereka yang diamanahkan dengan kapasiti membuat undang-undang boleh yang sah.

Syarat yang disediakan oleh undang-undang memerlukan lebih, bagaimanapun, daripada kewujudan sekeping bertulis undang-undang semata-mata. Undang-undang juga mesti memenuhi tahap kejelasan dan ketepatan yang tertentu, yang membolehkan rakyat meramalkan akibat tingkah laku mereka di atas asas undang-undang. Samar-samar worded fatwa, yang skop permohonan adalah tidak jelas, tidak akan memenuhi standard ini dan itu tidak sah taraf sekatan ke atas kebebasan bersuara. Sebagai contoh, larangan ke atas menyemai perpecahan dalam masyarakat atau lukisan imej palsu Negeri akan gagal ujian ke atas akaun kekaburan.

Terdapat kewajaran dalam beberapa bahagian ujian ini. Pertamanya, ia adalah satu perkara yang adil bahawa rakyat diberi peluang yang munasabah untuk mengetahui apa yang dilarang, supaya mereka dapat bertindak sewajarnya. Selain itu, situasi di mana pegawai boleh membuat kaedah-kaedah yang mereka pergi akan menjadi tidak demokratik: sekatan ke atas kebebasan bersuara patut diputuskan oleh badan-badan yang luas mewakili kehendak rakyat. Dan akan sentiasa ada keinginan untuk penyalahgunaan undang-undang yang samar-samar, contohnya atas sebab-sebab politik. Undang-undang yang samar-samar juga boleh apa yang sering disebut kesan penyejukan: ! kerana m ereka mencipta ketidakpastian tentang apa yang dibenarkan dan apa yang tidak, mereka menggalakkan rakyat untuk memandu jauh jelas apa-apa topik yang kontroversi, kerana bimbang apa yang mereka ingin katakan adalah salah di sisi undang-undang , walaupun sebenarnya ia tidak. Dengan cara ini, undang-undang yang samar-samar boleh menghalang perbincangan mengenai perkara-perkara penting kebimbangan orang ramai.

Kekaburan adalah paling kerap masalah dalam undang-undang yang mengenakan sekatan ke atas kandungan apa yang boleh disiarkan atau diterbitkan. Tetapi ia juga boleh menjadi isu dalam undang-undang yang memberikan pihak berkuasa kuasa budi bicara dalam kawasan kebebasan bersuara. Sebagai contoh, banyak negara mempunyai undang-undang memerlukan penyiar radio dan stesen TV untuk mendapatkan lesen dari badan awam. Undang-undang tersebut jelas mesti menyatakan dengan tepat bagaimana, dan di atas asas yang pertimbangan, badan awam akan mengambil keputusan sama ada untuk mengeluarkan lesen, lain, undang-undang meninggalkan banyak ruang untuk sewenang-wenangnya membuat keputusan.

Bahagian kedua ujian: Matlamat yang sah

Keperluan kedua untuk sekatan ke atas kebebasan bersuara adalah bahawa mereka mesti menyampaikan suatu matlamat yang sah. Keperluan ini tidak terbuka; senarai matlamat yang sah yang diperuntukkan dalam Perkara 19 (3) Perjanjian Antarabangsa mengenai Hak Sivil dan Politik adalah eksklusif dan kerajaan tidak boleh menambah ini. Ia termasuk hanya matlamat berikut sah: menghormati hak-hak dan reputasi orang lain, dan perlindungan keselamatan negara, ketenteraman awam (ordre awam), kesihatan awam atau moral.

Rasional sebahagian ujian ini adalah untuk menjadikan jelas bahawa tidak semua motif yang mendasari keputusan kerajaan untuk menyekat kebebasan bersuara adalah serasi dengan bentuk demokrasi kerajaan. Contohnya, keinginan untuk melindungi kerajaan dari kritikan tidak boleh menghalalkan batasan ke atas kebebasan bersuara. Dalam usaha untuk memenuhi bahagian kedua ujian ini, ! peruntuk an undang-undang yang menghadkan kebebasan bersuara mesti menyampaikan suatu matlamat kedua-dua dalam tujuan dan kesan yang sah. Ianya tidak mencukupi jika peruntukan itu mempunyai kesan sampingan pada satu matlamat yang sah, jika tujuan menggubal ia adalah untuk berkhidmat matlamat lain, ia tidak akan lulus sebahagian daripada ujian ini.

Bahagian ketiga ujian: keperluan

Bahagian akhir ujian berpendapat bahawa walaupun sekatan adalah selaras dengan undang-undang yang jelas diterima dan jika ia berada dalam perkhidmatan matlamat yang sah, ia masih akan melanggar hak kebebasan bersuara melainkan jika ia benar-benar perlu bagi perlindungan matlamat yang sah. Sebahagian daripada ujian ini mungkin kelihatan jelas: jika sekatan ke atas hak tidak diperlukan, mengapa mengenakan ia? Walau bagaimanapun, majoriti besar daripada kes-kes di mana hak asasi manusia antarabangsa mahkamah telah diperintah undang-undang domestik menjadi sekatan yang tidak dibenarkan hak kepada kebebasan bersuara, ia adalah kerana undang-undang yang berkenaan adalah tidak dianggap perlu. Antara alasan yang penting ini adalah bahawa mahkamah antarabangsa membaca perkataan perlu sebagai mengenakan beberapa keperluan kualiti di mana-mana undang-undang dan/atau amalan yang menyekat kebebasan bersuara.

Di tempat pertama, untuk menjustifikasikan langkah yang mengganggu kebebasan bersuara, kerajaan perlu bertindak sebagai tindak balas kepada keperluan sosial menekan, bukan semata-mata daripada kemudahan. Sebuah kesinambungan antara berguna dan tidak boleh diketepikan, maksud perlu tidak harus diletakkan di tengah-tengah, tetapi dekat dengan akhir amat diperlukan.

Kedua, jika wujud sebagai langkah alternatif yang akan mencapai matlamat yang sama dengan cara yang kurang mengganggu hak untuk kebebasan bersuara, ukuran yang dipilih tidak sebenarnya perlu. Sebagai contoh, menutup sebuah akhbar kerana fitnah yang berlebihan; penarikan balik, atau mungkin kombinasi penarikan balik dan amaran atau denda sederhana, secukupnya akan ! melindun gi reputasi orang yang memfitnah.

Ketiga, langkah itu perlu menjejaskan hak seboleh-bolehnya sedikit dan, khususnya, tidak menyekat ucapan dalam cara yang luas atau tidak disasarkan, atau pergi di luar zon ucapan berbahaya untuk menolak ucapan yang sah. Dalam melindungi keselamatan negara, sebagai contoh, ia tidak boleh diterima untuk mengharamkan semua perbincangan mengenai angkatan tentera sesebuah negara. Mahkamah telah mengiktiraf bahawa terdapat had praktikal untuk berapa tepat ukuran yang sah di sisi undang-undang boleh tanpa menjadi tidak berkesan. Tetapi tertakluk hanya kepada had itu praktikal, sekatan-sekatan tidak perlu terlampau meluas.

Keempat, kesan sekatan mesti seimbang, bermakna bahawa kemudaratan kepada kebebasan bersuara yang disebabkan oleh halangan tidak harus melebihi manfaat kepada kepentingan itu diarahkan. Sekatan yang memberikan perlindungan terhad kepada reputasi seseorang tetapi yang serius melemahkan kebebasan bersuara tidak memenuhi piawaian ini. Masyarakat demokratik yang bergantung kepada aliran bebas maklumat dan idea; ia hanya apabila kepentingan awam secara keseluruhan dihidangkan dengan mengehadkan aliran yang bahawa had sedemikian boleh dibenarkan. Dalam erti kata lain, manfaat apa-apa sekatan mesti melebihi kos.

Akhirnya, dalam menggunakan ujian ini, mahkamah dan lain-lain perlu mengambil kira semua hal keadaan pada masa sekatan dikenakan. Sekatan memihak kepada keselamatan negara yang wajar dalam masa peperangan, sebagai contoh, mungkin tidak sah dalam masa aman.

Konvensyen Eropah mengenai Hak Asasi Manusia mengandungi sedikit berbeza, dan boleh dikatakan lebih baik, penggubalan ujian keperluan. Di bawah Perkara 10 (2), sekatan ke atas kebebasan bersuara mesti perlu dalam masyarakat yang demokratik. Kata-kata ini menjadikannya jelas bahawa tujuan sekatan tidak pernah mungkin untuk melindungi kerajaan yang sedia ada daripada kritikan dan pembangkang secara aman kepada dasar-dasar. Walaupun Perkara 19 (3) ICCPR yang tidak nyata memerlukan sekat! an yang serasi dengan bentuk demokrasi kerajaan, Jawatankuasa Hak Asasi Manusia rutin merujuk peranan kebebasan bersuara dalam masyarakat yang bebas dan demokratik apabila memohon ujian keperluan di bawah ICCPR.

Pengertian sekatan

Satu persoalan yang penting yang kekal untuk menjawab apa sebenarnya yang dimaksudkan dengan sekatan ke atas kebebasan bersuara. Dalam erti kata lain, apakah jenis langkah-langkah yang tertakluk kepada ujian tiga bahagian yang diterangkan dalam bahagian yang lalu?

Mahkamah antarabangsa telah mengambil pendekatan yang fleksibel kepada soalan ini, dan secara umumnya berpendapat bahawa apa-apa tindakan oleh mana-mana badan awam yang mempunyai kesan ketara pada menjalankan hak yang boleh dianggap sebagai sekatan. Tiga pemerhatian yang relevan di sini.

Pertama, jenis tindakan yang tidak ketara; sekatan ke atas kebebasan bersuara boleh terdiri dalam apa-apa yang bermula dari undang-undang perintah mahkamah kepada langkah tatatertib dalaman oleh badan awam, sama ada atau tidak ia adalah undang-undang di bawah undang-undang tempatan.

Kedua, sifat badan awam yang berkenaan juga tidak relevan. Sekatan-sekatan ke atas kebebasan bersuara boleh dibuat oleh mana-mana badan perundangan, eksekutif atau kehakiman, termasuk yang dimiliki atau dikawal enterprises.39

Akhir sekali, apa-apa tindakan oleh badan awam yang mempunyai kesan discernable kepada keupayaan satu atau lebih orang untuk mengekspresikan diri sekatan ke atas kebebasan bersuara. Ia tidak kira sama ada tindakan itu hanya menyebabkan kesusahan atau membuat menjalankan hak mustahil dalam mana-mana kes, terdapat sekatan yang perlu mematuhi ujian tiga bahagian. Ia adalah jelas, bagaimanapun, bahawa kesulitan yang kecil lebih cenderung untuk memenuhi keperluan ujian (lihat seksyen 4.4) daripada penafian borong hak.

Konvensyen Eropah mengenai Hak Asasi Manusia lebih spesifik daripada ICCPR dalam huraian jenis tindakan kerajaan yang tertakluk kepada ujian tiga bahagian. Di bawah Perkara 10 (2) Konvensyen,! ujian t erpakai kepada mana-mana formaliti, syarat, sekatan atau penalti yang dikenakan ke atas menjalankan hak. Dalam amalan, ICCPR ditafsirkan dengan cara yang sama.

Kes Ross v. Kanada, diputuskan oleh Jawatankuasa Hak Asasi Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu (PBB) Manusia, menyediakan satu contoh yang baik bagaimana badan hak asasi manusia antarabangsa mentafsirkan erti sekatan, serta bagaimana mereka menggunakan ujian tiga bahagian. Ross adalah seorang guru sekolah Kanada. Antara 1976 dan 1991, beliau juga mengarang beberapa penerbitan dan membuat kenyataan umum, termasuk di TV, di mana beliau menyampaikan pendapat kontroversi mengenai konflik antara agama Yahudi dan Kristian dan topik-topik yang berkaitan. Ibu bapa Yahudi yang kanak-kanak menghadiri sekolah lain dalam daerah sekolah yang sama memfailkan aduan dengan pihak berkuasa, yang mendakwa bahawa Lembaga Sekolah, gagal untuk mengambil tindakan terhadap Ross, tidak memenuhi tanggungjawab untuk memerangi diskriminasi terhadap orang-orang Yahudi dan ini telah menyumbang kepada pertumbuhan suasana ugutan pelajar Yahudi di daerah. Ross kemudiannya dipindahkan ke kedudukan yang bukan-kelas pengajaran di sekolah daerah, dan telah mengemukakan aduan terhadap Kanada kepada Jawatankuasa Hak Asasi Manusia Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu (HRC), yang mendakwa pelanggaran hak kebebasan bersuara, seperti yang dilindungi di bawah Perkara 19 ICCPR.

HRC menolak dakwaan Kanada kerana Ross kekal bebas untuk meluahkan pendapat kontroversi dan mengekalkan pekerjaannya, tidak ada sekatan ke atas hak beliau:

Kehilangan kedudukan pengajaran menjejaskan ketara, walaupun jika tiada atau hanya kerosakan wang tidak penting mengalami. Menjejaskan ini adalah dikenakan ke atas penulis kerana ungkapan pandangan beliau, dan dalam pandangan Jawatankuasa ini adalah sekatan yang mempunyai justifikasi di bawah artikel 19, perenggan 3, untuk berada dalam mematuhi Perjanjian.

HRC kemudian pergi untuk menilai sekatan di bawah ujian tiga bahagian. Ia mendapati bahawa te! rdapat a sas acceptably jelas undang-undang untuk sekatan. Ia juga berkhidmat matlamat yang diiktiraf sebagai sah di bawah Perjanjian itu, iaitu perlindungan hak-hak orang lain, dalam hal ini hak pelajar Yahudi mempunyai pendidikan dalam sistem persekolahan awam bebas daripada berat sebelah, prejudis dan sikap tidak bertoleransi. Akhir sekali, sekatan telah memenuhi keperluan ujian:

[T] dia Jawatankuasa mengambil perhatian terhadap hakikat bahawa ia adalah munasabah untuk menjangkakan bahawa terdapat kaitan sebab akibat antara ungkapan penulis dan persekitaran sekolah yang beracun yang dialami oleh kanak-kanak Yahudi di daerah Sekolah. Dalam konteks itu, penyingkiran penulis dari kedudukan pengajaran boleh dianggap sebagai sekatan yang perlu untuk melindungi hak dan kebebasan kanak-kanak Yahudi mempunyai sistem sekolah yang bebas dari berat sebelah, prejudis dan sikap tidak bertoleransi. Tambahan pula, nota Jawatankuasa bahawa penulis telah dilantik ke kedudukan yang bukan-pengajaran selepas tempoh yang minimum pada cuti tanpa gaji dan bahawa sekatan itu tidak pergi mana-mana lebih jauh daripada apa yang perlu untuk mencapai fungsi perlindungan.

Kesimpulannya, HRC mendapati bahawa Kanada tidak melanggar hak Ross kepada kebebasan bersuara.

Apa Konsep Hak Asasi Manusia?

Recommended Reads:

FFF Shoot Day 5 No Silver Lining: The Perak Crisi...

Sedition held Unconstitutional

A bit here, a bit there can be mountainous

I dont think that the memory of Mahatma Gandhi can ever be erased from the minds of all Indians . especially when iniquity rears its ugly head.

I somehow have this impression that this current wave of protests againsts Indias legendary corrupt civil service/corporate way of life emanated from the last Commonwealth Games in New Delhi . which was more popularly referred to as the CON-WEALTH GAMES!

This roller-coasted till the point of the starve to the death ultimatum by activist Anna Hazare, if the Indian Government did not legislate tougher laws against corruption.

What was brushed off as a publicity stunt by the authorities turned out to be an issue supported by millions in India.

The Indian Government relented.

This was followed by revelations that the Government had lost revenue to the tune of US$39 billion .. arising from the slip-shod manner in which the country 2G communication licenses were given out.

This is where Malaysias Ananda Krishnan is seriously implicated in the report issued by Indias Central Bureau of Investigation . with respect of its dealings in receiving those licenses involving Maxis and Astro.

This is quite symptomatic with economies like India, China and Malaysia whereby corporate big-wigs usually think that it is not the technical know-how but the TECHNICAL KNOW-WHO that is of ultimate importance.

What these big wigs generally do not realize is the serious ramifications some of their actions have down the line insofar as costs to the man-on-the-street are concerned . since the costs of doing business will be borne by the consumers.

Most of the time anyway . if not all the time.

Here, we have an Indian economy that had previously been closed for so long .. and trying to open up to the world .. and what we have are these foreign entrepreneurs especially Malaysians zooming in at warp speed to cut deals .. with the assistance of the powers that be!

It therefore makes one wonder how some of the other Malaysian companies had conducted themselves when cutting deals with their counterparts in India.

Is is possible that Malaysian companies are to receive astronomical profits from the Indian operations solely on the blood and sweat of the Indian taxpayers and treasury coffers?

Meaning that the Malaysian companies hardly raise any funds for their share of the arrangement .. and if they do . they are merely PAPER CONTRIBUTIONS derived from the sleight of the accounting hand!

In the case of Ananda Krishnans woes, the deals mentioned were struck with parties too close for the comfort of corporate observers in that Ananda used Astro to purchase a stake in a company owned by the Indian Telecommunications Ministers brother .. shortly after Maxis newly acquired Indian company, Aircel, received 2G licenses from the same Minister!

Sure, it may be true that Ananda Krishnans companies have pumped in RM6.6 billion (financed mainly by borrowings from Indian banks?) into its Indian venture.

But lets not forget the revenue that should have accrued to the Indian Government from these foreign investors!

Are these investors coming in on the cheap at the expense of the Indian people?

Blimey, US$39 billion of lost revenue to the Indian Government is a lot of money for a country where most of its people live below the poverty line.

Too many of these sweetheart deals have occurred in these emerging economies causing much discomfort and consternation to corporate observers.

< h1>In the Malaysian context, it becomes more pertinent when such questionable transactions occur just prior to the countrys General Elections.

This is a trend whereby deals of this nature have become alarmingly opaque and arrogant!

Some leadership to nip the problem at the bud, needs to be had in this area which unfortunately is not forthcoming from those that you would normally expect!

Should we therefore we surprised with the Anti Wall Street protests occuring in the United States against corporate greed?

Similarly, should we be surprised by the Spring Protests in the Middle East that has brought down Mubarak and Gaddafi todate?

Should we therefore be surprised by the Bersih Rally in July this year seeking for reforms and clean elections?

This re-adjustment that is gathering steam around the world is only to be expected .. much to the delight and support from the man on the street!

SCWatch.

*****************************************************************************************************************

Notice the silence of the UMNO Government, especially Kutty and IA. Even MCA is not shouting for blood. Or is it because they realize that KARMA is here?

!

Zahrain: Im not against vernacular education

KUALA LUMPUR: Bayan Baru MP Zahrain Hashim has denied that he called for the abolition of vernacular schools during a parliamentary debate last week.

He said he did not deserve the criticism he had been getting since, especially from Tamil newspapers.

It was taken out of context, he said. What I meant to say is that the whole system has failed to produce appropriate human capital for the next generation.

I was not only referring to Tamil and Chinese schools, but even religious schools.

He said the thrust of his speech was to praise the Sekolah Wawasan concept as the best means of producing human capital.

The Sekolah Wawasan is one of the models the government uses to encourage racial integration. Under the model, National, Chinese and Tamil schools share the same premises and facilities although their curricula are different.

Zahrain said the idea of abolishing vernacular schools was far from his mind when he was making his speech.

He suggested that Tamil and Chinese be made compulsory subjects in the Wawasan schools if it was the problem of language that was preventing the government from establishing more of them.

Apa Batasan Dalam Kebebasan Bersuara?

Pada dasarnya, hak untuk kebebasan bersuara melindungi segala aktiviti yang melibatkan pertukaran maklumat atau idea antara individu terhadap gangguan oleh kerajaan.

Sebahagian besar aktiviti-aktiviti tersebut adalah tidak merbahaya tetapi ia adalah jelas bahawa idea mencari, menerima dan menyampaikan maklumat atau idea juga merangkumi aktiviti-aktiviti seperti hasutan kepada pembunuhan, grafitti pada dinding awam tanpa kebenaran atau penjualan pornografi kanak-kanak.

Walaupun hak untuk kebebasan bersuara universal diiktiraf sebagai salah satu kepentingan asas, pengiktirafan itu juga menerima bahawa hak itu tidak mutlak. Kepentingan awam dan swasta tertentu yang penting boleh mewajarkan tindakan oleh pihak berkuasa untuk mengganggu atau menghadkan pihak yang menjalankan hak kebebasan bersuara.

Persoalan utama, maka adalah tepat bila dan di mana keadaan undang-undang antarabangsa membenarkan negara-negara untuk mengenakan apa-apa sekatan.

Ujian tiga bahagian

Kerana campur tangan dengan kebebasan bersuara adalah satu perkara yang amat serius, ia dibenarkan hanya di bawah syarat-syarat yang sangat sempit. Kebebasan bersuara perlu peraturan, dan had pengecualian, batasan perlu sentiasa meninggalkan intipati hak utuh. Perkara 19 (3) Perjanjian Antarabangsa mengenai Hak Sivil dan Politik menyatakan ujian untuk menilai kesahihan sekatan ke atas kebebasan bersuara:

Menjalankan hak-hak yang diperuntukkan dalam perenggan 2 Perkara ini menjalankan tugas dan tanggungjawab khas. Oleh itu mungkin tertakluk kepada sekatan-sekatan tertentu, tetapi ini hendaklah hanya sebagaimana yang diperuntukkan oleh undang-undang dan adalah perlu:

(A) Jika berkenaan dengan hak-hak atau reputasi orang lain;

(B) Bagi melindungi keselamatan negara atau ketenteraman awam (ordre awam), atau kesihatan awam atau moral.

Ujian ini, yang termaktub dalam semua instrumen hak asasi manusia yang utama, meliputi tiga bahagian: pertama, gangguan mesti mengikut undang-undang; kedua, batasa! n yang d ibenarkan di sisi undang-undang mesti melindungi atau menggalakkan tujuan yang dianggap sah di antarabangsa undang-undang, dan ketiga, sekatan itu perlu bagi perlindungan atau penggalakkan matlamat yang sah. Ketiga-tiga keadaan ini akan dibincangkan secara terperinci dalam seksyen yang berikut.

Bahagian pertama ujian: yang disediakan oleh undang-undang

Syarat pertama ertinya, pertama-tamanya, bahawa campur tangan dengan hak untuk kebebasan bersuara tidak boleh semata-mata hasil sesuka hati seorang pegawai awam. Mesti ada undang-undang yang digubal atau peraturan yang rasmi memohon. Dalam erti kata lain, sekatan-satunya yang telah secara rasmi dan diiktiraf secara rasmi oleh mereka yang diamanahkan dengan kapasiti membuat undang-undang boleh yang sah.

Syarat yang disediakan oleh undang-undang memerlukan lebih, bagaimanapun, daripada kewujudan sekeping bertulis undang-undang semata-mata. Undang-undang juga mesti memenuhi tahap kejelasan dan ketepatan yang tertentu, yang membolehkan rakyat meramalkan akibat tingkah laku mereka di atas asas undang-undang. Samar-samar worded fatwa, yang skop permohonan adalah tidak jelas, tidak akan memenuhi standard ini dan itu tidak sah taraf sekatan ke atas kebebasan bersuara. Sebagai contoh, larangan ke atas menyemai perpecahan dalam masyarakat atau lukisan imej palsu Negeri akan gagal ujian ke atas akaun kekaburan.

Terdapat kewajaran dalam beberapa bahagian ujian ini. Pertamanya, ia adalah satu perkara yang adil bahawa rakyat diberi peluang yang munasabah untuk mengetahui apa yang dilarang, supaya mereka dapat bertindak sewajarnya. Selain itu, situasi di mana pegawai boleh membuat kaedah-kaedah yang mereka pergi akan menjadi tidak demokratik: sekatan ke atas kebebasan bersuara patut diputuskan oleh badan-badan yang luas mewakili kehendak rakyat. Dan akan sentiasa ada keinginan untuk penyalahgunaan undang-undang yang samar-samar, contohnya atas sebab-sebab politik. Undang-undang yang samar-samar juga boleh apa yang sering disebut kesan penyejukan: ! kerana m ereka mencipta ketidakpastian tentang apa yang dibenarkan dan apa yang tidak, mereka menggalakkan rakyat untuk memandu jauh jelas apa-apa topik yang kontroversi, kerana bimbang apa yang mereka ingin katakan adalah salah di sisi undang-undang , walaupun sebenarnya ia tidak. Dengan cara ini, undang-undang yang samar-samar boleh menghalang perbincangan mengenai perkara-perkara penting kebimbangan orang ramai.

Kekaburan adalah paling kerap masalah dalam undang-undang yang mengenakan sekatan ke atas kandungan apa yang boleh disiarkan atau diterbitkan. Tetapi ia juga boleh menjadi isu dalam undang-undang yang memberikan pihak berkuasa kuasa budi bicara dalam kawasan kebebasan bersuara. Sebagai contoh, banyak negara mempunyai undang-undang memerlukan penyiar radio dan stesen TV untuk mendapatkan lesen dari badan awam. Undang-undang tersebut jelas mesti menyatakan dengan tepat bagaimana, dan di atas asas yang pertimbangan, badan awam akan mengambil keputusan sama ada untuk mengeluarkan lesen, lain, undang-undang meninggalkan banyak ruang untuk sewenang-wenangnya membuat keputusan.

Bahagian kedua ujian: Matlamat yang sah

Keperluan kedua untuk sekatan ke atas kebebasan bersuara adalah bahawa mereka mesti menyampaikan suatu matlamat yang sah. Keperluan ini tidak terbuka; senarai matlamat yang sah yang diperuntukkan dalam Perkara 19 (3) Perjanjian Antarabangsa mengenai Hak Sivil dan Politik adalah eksklusif dan kerajaan tidak boleh menambah ini. Ia termasuk hanya matlamat berikut sah: menghormati hak-hak dan reputasi orang lain, dan perlindungan keselamatan negara, ketenteraman awam (ordre awam), kesihatan awam atau moral.

Rasional sebahagian ujian ini adalah untuk menjadikan jelas bahawa tidak semua motif yang mendasari keputusan kerajaan untuk menyekat kebebasan bersuara adalah serasi dengan bentuk demokrasi kerajaan. Contohnya, keinginan untuk melindungi kerajaan dari kritikan tidak boleh menghalalkan batasan ke atas kebebasan bersuara. Dalam usaha untuk memenuhi bahagian kedua ujian ini, ! peruntuk an undang-undang yang menghadkan kebebasan bersuara mesti menyampaikan suatu matlamat kedua-dua dalam tujuan dan kesan yang sah. Ianya tidak mencukupi jika peruntukan itu mempunyai kesan sampingan pada satu matlamat yang sah, jika tujuan menggubal ia adalah untuk berkhidmat matlamat lain, ia tidak akan lulus sebahagian daripada ujian ini.

Bahagian ketiga ujian: keperluan

Bahagian akhir ujian berpendapat bahawa walaupun sekatan adalah selaras dengan undang-undang yang jelas diterima dan jika ia berada dalam perkhidmatan matlamat yang sah, ia masih akan melanggar hak kebebasan bersuara melainkan jika ia benar-benar perlu bagi perlindungan matlamat yang sah. Sebahagian daripada ujian ini mungkin kelihatan jelas: jika sekatan ke atas hak tidak diperlukan, mengapa mengenakan ia? Walau bagaimanapun, majoriti besar daripada kes-kes di mana hak asasi manusia antarabangsa mahkamah telah diperintah undang-undang domestik menjadi sekatan yang tidak dibenarkan hak kepada kebebasan bersuara, ia adalah kerana undang-undang yang berkenaan adalah tidak dianggap perlu. Antara alasan yang penting ini adalah bahawa mahkamah antarabangsa membaca perkataan perlu sebagai mengenakan beberapa keperluan kualiti di mana-mana undang-undang dan/atau amalan yang menyekat kebebasan bersuara.

Di tempat pertama, untuk menjustifikasikan langkah yang mengganggu kebebasan bersuara, kerajaan perlu bertindak sebagai tindak balas kepada keperluan sosial menekan, bukan semata-mata daripada kemudahan. Sebuah kesinambungan antara berguna dan tidak boleh diketepikan, maksud perlu tidak harus diletakkan di tengah-tengah, tetapi dekat dengan akhir amat diperlukan.

Kedua, jika wujud sebagai langkah alternatif yang akan mencapai matlamat yang sama dengan cara yang kurang mengganggu hak untuk kebebasan bersuara, ukuran yang dipilih tidak sebenarnya perlu. Sebagai contoh, menutup sebuah akhbar kerana fitnah yang berlebihan; penarikan balik, atau mungkin kombinasi penarikan balik dan amaran atau denda sederhana, secukupnya akan ! melindun gi reputasi orang yang memfitnah.

Ketiga, langkah itu perlu menjejaskan hak seboleh-bolehnya sedikit dan, khususnya, tidak menyekat ucapan dalam cara yang luas atau tidak disasarkan, atau pergi di luar zon ucapan berbahaya untuk menolak ucapan yang sah. Dalam melindungi keselamatan negara, sebagai contoh, ia tidak boleh diterima untuk mengharamkan semua perbincangan mengenai angkatan tentera sesebuah negara. Mahkamah telah mengiktiraf bahawa terdapat had praktikal untuk berapa tepat ukuran yang sah di sisi undang-undang boleh tanpa menjadi tidak berkesan. Tetapi tertakluk hanya kepada had itu praktikal, sekatan-sekatan tidak perlu terlampau meluas.

Keempat, kesan sekatan mesti seimbang, bermakna bahawa kemudaratan kepada kebebasan bersuara yang disebabkan oleh halangan tidak harus melebihi manfaat kepada kepentingan itu diarahkan. Sekatan yang memberikan perlindungan terhad kepada reputasi seseorang tetapi yang serius melemahkan kebebasan bersuara tidak memenuhi piawaian ini. Masyarakat demokratik yang bergantung kepada aliran bebas maklumat dan idea; ia hanya apabila kepentingan awam secara keseluruhan dihidangkan dengan mengehadkan aliran yang bahawa had sedemikian boleh dibenarkan. Dalam erti kata lain, manfaat apa-apa sekatan mesti melebihi kos.

Akhirnya, dalam menggunakan ujian ini, mahkamah dan lain-lain perlu mengambil kira semua hal keadaan pada masa sekatan dikenakan. Sekatan memihak kepada keselamatan negara yang wajar dalam masa peperangan, sebagai contoh, mungkin tidak sah dalam masa aman.

Konvensyen Eropah mengenai Hak Asasi Manusia mengandungi sedikit berbeza, dan boleh dikatakan lebih baik, penggubalan ujian keperluan. Di bawah Perkara 10 (2), sekatan ke atas kebebasan bersuara mesti perlu dalam masyarakat yang demokratik. Kata-kata ini menjadikannya jelas bahawa tujuan sekatan tidak pernah mungkin untuk melindungi kerajaan yang sedia ada daripada kritikan dan pembangkang secara aman kepada dasar-dasar. Walaupun Perkara 19 (3) ICCPR yang tidak nyata memerlukan sekat! an yang serasi dengan bentuk demokrasi kerajaan, Jawatankuasa Hak Asasi Manusia rutin merujuk peranan kebebasan bersuara dalam masyarakat yang bebas dan demokratik apabila memohon ujian keperluan di bawah ICCPR.

Pengertian sekatan

Satu persoalan yang penting yang kekal untuk menjawab apa sebenarnya yang dimaksudkan dengan sekatan ke atas kebebasan bersuara. Dalam erti kata lain, apakah jenis langkah-langkah yang tertakluk kepada ujian tiga bahagian yang diterangkan dalam bahagian yang lalu?

Mahkamah antarabangsa telah mengambil pendekatan yang fleksibel kepada soalan ini, dan secara umumnya berpendapat bahawa apa-apa tindakan oleh mana-mana badan awam yang mempunyai kesan ketara pada menjalankan hak yang boleh dianggap sebagai sekatan. Tiga pemerhatian yang relevan di sini.

Pertama, jenis tindakan yang tidak ketara; sekatan ke atas kebebasan bersuara boleh terdiri dalam apa-apa yang bermula dari undang-undang perintah mahkamah kepada langkah tatatertib dalaman oleh badan awam, sama ada atau tidak ia adalah undang-undang di bawah undang-undang tempatan.

Kedua, sifat badan awam yang berkenaan juga tidak relevan. Sekatan-sekatan ke atas kebebasan bersuara boleh dibuat oleh mana-mana badan perundangan, eksekutif atau kehakiman, termasuk yang dimiliki atau dikawal enterprises.39

Akhir sekali, apa-apa tindakan oleh badan awam yang mempunyai kesan discernable kepada keupayaan satu atau lebih orang untuk mengekspresikan diri sekatan ke atas kebebasan bersuara. Ia tidak kira sama ada tindakan itu hanya menyebabkan kesusahan atau membuat menjalankan hak mustahil dalam mana-mana kes, terdapat sekatan yang perlu mematuhi ujian tiga bahagian. Ia adalah jelas, bagaimanapun, bahawa kesulitan yang kecil lebih cenderung untuk memenuhi keperluan ujian (lihat seksyen 4.4) daripada penafian borong hak.

Konvensyen Eropah mengenai Hak Asasi Manusia lebih spesifik daripada ICCPR dalam huraian jenis tindakan kerajaan yang tertakluk kepada ujian tiga bahagian. Di bawah Perkara 10 (2) Konvensyen,! ujian t erpakai kepada mana-mana formaliti, syarat, sekatan atau penalti yang dikenakan ke atas menjalankan hak. Dalam amalan, ICCPR ditafsirkan dengan cara yang sama.

Kes Ross v. Kanada, diputuskan oleh Jawatankuasa Hak Asasi Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu (PBB) Manusia, menyediakan satu contoh yang baik bagaimana badan hak asasi manusia antarabangsa mentafsirkan erti sekatan, serta bagaimana mereka menggunakan ujian tiga bahagian. Ross adalah seorang guru sekolah Kanada. Antara 1976 dan 1991, beliau juga mengarang beberapa penerbitan dan membuat kenyataan umum, termasuk di TV, di mana beliau menyampaikan pendapat kontroversi mengenai konflik antara agama Yahudi dan Kristian dan topik-topik yang berkaitan. Ibu bapa Yahudi yang kanak-kanak menghadiri sekolah lain dalam daerah sekolah yang sama memfailkan aduan dengan pihak berkuasa, yang mendakwa bahawa Lembaga Sekolah, gagal untuk mengambil tindakan terhadap Ross, tidak memenuhi tanggungjawab untuk memerangi diskriminasi terhadap orang-orang Yahudi dan ini telah menyumbang kepada pertumbuhan suasana ugutan pelajar Yahudi di daerah. Ross kemudiannya dipindahkan ke kedudukan yang bukan-kelas pengajaran di sekolah daerah, dan telah mengemukakan aduan terhadap Kanada kepada Jawatankuasa Hak Asasi Manusia Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu (HRC), yang mendakwa pelanggaran hak kebebasan bersuara, seperti yang dilindungi di bawah Perkara 19 ICCPR.

HRC menolak dakwaan Kanada kerana Ross kekal bebas untuk meluahkan pendapat kontroversi dan mengekalkan pekerjaannya, tidak ada sekatan ke atas hak beliau:

Kehilangan kedudukan pengajaran menjejaskan ketara, walaupun jika tiada atau hanya kerosakan wang tidak penting mengalami. Menjejaskan ini adalah dikenakan ke atas penulis kerana ungkapan pandangan beliau, dan dalam pandangan Jawatankuasa ini adalah sekatan yang mempunyai justifikasi di bawah artikel 19, perenggan 3, untuk berada dalam mematuhi Perjanjian.

HRC kemudian pergi untuk menilai sekatan di bawah ujian tiga bahagian. Ia mendapati bahawa te! rdapat a sas acceptably jelas undang-undang untuk sekatan. Ia juga berkhidmat matlamat yang diiktiraf sebagai sah di bawah Perjanjian itu, iaitu perlindungan hak-hak orang lain, dalam hal ini hak pelajar Yahudi mempunyai pendidikan dalam sistem persekolahan awam bebas daripada berat sebelah, prejudis dan sikap tidak bertoleransi. Akhir sekali, sekatan telah memenuhi keperluan ujian:

[T] dia Jawatankuasa mengambil perhatian terhadap hakikat bahawa ia adalah munasabah untuk menjangkakan bahawa terdapat kaitan sebab akibat antara ungkapan penulis dan persekitaran sekolah yang beracun yang dialami oleh kanak-kanak Yahudi di daerah Sekolah. Dalam konteks itu, penyingkiran penulis dari kedudukan pengajaran boleh dianggap sebagai sekatan yang perlu untuk melindungi hak dan kebebasan kanak-kanak Yahudi mempunyai sistem sekolah yang bebas dari berat sebelah, prejudis dan sikap tidak bertoleransi. Tambahan pula, nota Jawatankuasa bahawa penulis telah dilantik ke kedudukan yang bukan-pengajaran selepas tempoh yang minimum pada cuti tanpa gaji dan bahawa sekatan itu tidak pergi mana-mana lebih jauh daripada apa yang perlu untuk mencapai fungsi perlindungan.

Kesimpulannya, HRC mendapati bahawa Kanada tidak melanggar hak Ross kepada kebebasan bersuara.

Apa Konsep Hak Asasi Manusia?

Recommended Reads:

FFF Shoot Day 5 No Silver Lining: The Perak Crisi...

Sedition held Unconstitutional

Race quotas, politics led to falling UM standards, says World Bank study

by Leslie Lau
Executive Editor
The Malaysian Insider
Oct 17, 2011

KUALA LUMPUR, Oct 17 A World Bank publication has found that standards at Universiti Malaya have fallen and the institution has been kept at a disadvantage because of race-based admission quotas and political interference in university management.

In contrast, Singapores decision to prioritise research, keeping English as the medium of instruction and a merit-based admissions policy have all contributed to the success of the National University of Singapores success, according to The Road to Academic Excellence, which studies what contributes to a world-class research university.

The study also noted that Malaysian secondary school students are not well prepared for tertiary education.

It points out that the Malaysian education system promotes rote learning, conformity and uniformity rather than fresh and creative thinking.

The study is led by two scholars Philip Altbach and Jamil Salmi while various chapters see contributions from various academics.

Salmi, a Moroccan education economist attached to the World Bank, also notes that disturbing political developments, from the burning of churches to the whipping of a woman for drinking beer in public, also cast a shadow on Malaysias image as an open and tolerant society.

The comparisons between UM and NUS is contained in a chapter entitled The National University of Singapore and the University of Malaya: Common Roots and Different Paths.

The chapter is authored by Hena Mukherjee, a former Universiti Malaya department head with a doctorate in education from Harvard University, and Poh Kam Wong, an NUS Business School professor.

According to the study, at an early stage, the Singapore government real! ised the universities role in sustaining economic growth.

In contrast, after 1970, UMs institutional goals reflected the New Economic Policy, an affirmative action plan for ethnic Malays and indigenous groups, put in place in the wake of disastrous 1969 ethnic riots that took the lives of hundreds of people on both sides of the racial divide., the study found.

The authors said that apart from the student quota system, the NEP translated into more scholarships to Bumiputeras, special programmes to facilitate their entry into higher education institutions, and the use of the Malay language in place of English in the entire education system by 1983.

In UM and in government, the policy impact spiralled upward so that Bumiputera staff members, over time, secured almost all senior management, administrative, and academic positions.

As NUS kept pace with the demands of a growing economy that sought to become competitive internationally, with English continuing as the language of instruction and research, UM began to focus inward as proficiency in English declined in favour of the national language Bahasa Malaysia and the New Economic Policys social goals took precedence.

The study noted however that there has been widespread recognition that the implementation of affirmative action policies in Malaysia has hurt the higher education system, sapping Malaysias economic competitiveness and driving some (mainly Chinese and Indians) to more meritocratic countries, such as Singapore.

In the broader study, the lead authors found that research was an important element in the making of a world-class university, as well as top-grade talent.

Were both convinced that serious research universities are important in almost all societies, Altbach, who is the director of the Center for International Higher Education at Boston College, told the New York Times last week in an interview.

Said Altbach: Independence, luck, persistence, some kind of strategic vision, adequate resources usuall! y, but n ot always, public resources good governance structures, good leadership, the ability to attract good students and so on. But we have found that the quality of the faculty is really crucial.

Salmi, who co-ordinates the World Banks activities related to higher education, told the same newspaper of their new 390-page study, which will be released later this month, that their advice is like that supposedly given for a rabbit stew recipe: First, catch your rabbit. Only in this case the advice would be: First, catch your faculty.

The difference between a good university and great university comes down to talent.

Zahrain: Im not against vernacular education

KUALA LUMPUR: Bayan Baru MP Zahrain Hashim has denied that he called for the abolition of vernacular schools during a parliamentary debate last week.

He said he did not deserve the criticism he had been getting since, especially from Tamil newspapers.

It was taken out of context, he said. What I meant to say is that the whole system has failed to produce appropriate human capital for the next generation.

I was not only referring to Tamil and Chinese schools, but even religious schools.

He said the thrust of his speech was to praise the Sekolah Wawasan concept as the best means of producing human capital.

The Sekolah Wawasan is one of the models the government uses to encourage racial integration. Under the model, National, Chinese and Tamil schools share the same premises and facilities although their curricula are different.

Zahrain said the idea of abolishing vernacular schools was far from his mind when he was making his speech.

He suggested that Tamil and Chinese be made compulsory subjects in the Wawasan schools if it was the problem of language that was preventing the government from establishing more of them.

Apa Batasan Dalam Kebebasan Bersuara?

Pada dasarnya, hak untuk kebebasan bersuara melindungi segala aktiviti yang melibatkan pertukaran maklumat atau idea antara individu terhadap gangguan oleh kerajaan.

Sebahagian besar aktiviti-aktiviti tersebut adalah tidak merbahaya tetapi ia adalah jelas bahawa idea mencari, menerima dan menyampaikan maklumat atau idea juga merangkumi aktiviti-aktiviti seperti hasutan kepada pembunuhan, grafitti pada dinding awam tanpa kebenaran atau penjualan pornografi kanak-kanak.

Walaupun hak untuk kebebasan bersuara universal diiktiraf sebagai salah satu kepentingan asas, pengiktirafan itu juga menerima bahawa hak itu tidak mutlak. Kepentingan awam dan swasta tertentu yang penting boleh mewajarkan tindakan oleh pihak berkuasa untuk mengganggu atau menghadkan pihak yang menjalankan hak kebebasan bersuara.

Persoalan utama, maka adalah tepat bila dan di mana keadaan undang-undang antarabangsa membenarkan negara-negara untuk mengenakan apa-apa sekatan.

Ujian tiga bahagian

Kerana campur tangan dengan kebebasan bersuara adalah satu perkara yang amat serius, ia dibenarkan hanya di bawah syarat-syarat yang sangat sempit. Kebebasan bersuara perlu peraturan, dan had pengecualian, batasan perlu sentiasa meninggalkan intipati hak utuh. Perkara 19 (3) Perjanjian Antarabangsa mengenai Hak Sivil dan Politik menyatakan ujian untuk menilai kesahihan sekatan ke atas kebebasan bersuara:

Menjalankan hak-hak yang diperuntukkan dalam perenggan 2 Perkara ini menjalankan tugas dan tanggungjawab khas. Oleh itu mungkin tertakluk kepada sekatan-sekatan tertentu, tetapi ini hendaklah hanya sebagaimana yang diperuntukkan oleh undang-undang dan adalah perlu:

(A) Jika berkenaan dengan hak-hak atau reputasi orang lain;

(B) Bagi melindungi keselamatan negara atau ketenteraman awam (ordre awam), atau kesihatan awam atau moral.

Ujian ini, yang termaktub dalam semua instrumen hak asasi manusia yang utama, meliputi tiga bahagian: pertama, gangguan mesti mengikut undang-undang; kedua, batasa! n yang d ibenarkan di sisi undang-undang mesti melindungi atau menggalakkan tujuan yang dianggap sah di antarabangsa undang-undang, dan ketiga, sekatan itu perlu bagi perlindungan atau penggalakkan matlamat yang sah. Ketiga-tiga keadaan ini akan dibincangkan secara terperinci dalam seksyen yang berikut.

Bahagian pertama ujian: yang disediakan oleh undang-undang

Syarat pertama ertinya, pertama-tamanya, bahawa campur tangan dengan hak untuk kebebasan bersuara tidak boleh semata-mata hasil sesuka hati seorang pegawai awam. Mesti ada undang-undang yang digubal atau peraturan yang rasmi memohon. Dalam erti kata lain, sekatan-satunya yang telah secara rasmi dan diiktiraf secara rasmi oleh mereka yang diamanahkan dengan kapasiti membuat undang-undang boleh yang sah.

Syarat yang disediakan oleh undang-undang memerlukan lebih, bagaimanapun, daripada kewujudan sekeping bertulis undang-undang semata-mata. Undang-undang juga mesti memenuhi tahap kejelasan dan ketepatan yang tertentu, yang membolehkan rakyat meramalkan akibat tingkah laku mereka di atas asas undang-undang. Samar-samar worded fatwa, yang skop permohonan adalah tidak jelas, tidak akan memenuhi standard ini dan itu tidak sah taraf sekatan ke atas kebebasan bersuara. Sebagai contoh, larangan ke atas menyemai perpecahan dalam masyarakat atau lukisan imej palsu Negeri akan gagal ujian ke atas akaun kekaburan.

Terdapat kewajaran dalam beberapa bahagian ujian ini. Pertamanya, ia adalah satu perkara yang adil bahawa rakyat diberi peluang yang munasabah untuk mengetahui apa yang dilarang, supaya mereka dapat bertindak sewajarnya. Selain itu, situasi di mana pegawai boleh membuat kaedah-kaedah yang mereka pergi akan menjadi tidak demokratik: sekatan ke atas kebebasan bersuara patut diputuskan oleh badan-badan yang luas mewakili kehendak rakyat. Dan akan sentiasa ada keinginan untuk penyalahgunaan undang-undang yang samar-samar, contohnya atas sebab-sebab politik. Undang-undang yang samar-samar juga boleh apa yang sering disebut kesan penyejukan: ! kerana m ereka mencipta ketidakpastian tentang apa yang dibenarkan dan apa yang tidak, mereka menggalakkan rakyat untuk memandu jauh jelas apa-apa topik yang kontroversi, kerana bimbang apa yang mereka ingin katakan adalah salah di sisi undang-undang , walaupun sebenarnya ia tidak. Dengan cara ini, undang-undang yang samar-samar boleh menghalang perbincangan mengenai perkara-perkara penting kebimbangan orang ramai.

Kekaburan adalah paling kerap masalah dalam undang-undang yang mengenakan sekatan ke atas kandungan apa yang boleh disiarkan atau diterbitkan. Tetapi ia juga boleh menjadi isu dalam undang-undang yang memberikan pihak berkuasa kuasa budi bicara dalam kawasan kebebasan bersuara. Sebagai contoh, banyak negara mempunyai undang-undang memerlukan penyiar radio dan stesen TV untuk mendapatkan lesen dari badan awam. Undang-undang tersebut jelas mesti menyatakan dengan tepat bagaimana, dan di atas asas yang pertimbangan, badan awam akan mengambil keputusan sama ada untuk mengeluarkan lesen, lain, undang-undang meninggalkan banyak ruang untuk sewenang-wenangnya membuat keputusan.

Bahagian kedua ujian: Matlamat yang sah

Keperluan kedua untuk sekatan ke atas kebebasan bersuara adalah bahawa mereka mesti menyampaikan suatu matlamat yang sah. Keperluan ini tidak terbuka; senarai matlamat yang sah yang diperuntukkan dalam Perkara 19 (3) Perjanjian Antarabangsa mengenai Hak Sivil dan Politik adalah eksklusif dan kerajaan tidak boleh menambah ini. Ia termasuk hanya matlamat berikut sah: menghormati hak-hak dan reputasi orang lain, dan perlindungan keselamatan negara, ketenteraman awam (ordre awam), kesihatan awam atau moral.

Rasional sebahagian ujian ini adalah untuk menjadikan jelas bahawa tidak semua motif yang mendasari keputusan kerajaan untuk menyekat kebebasan bersuara adalah serasi dengan bentuk demokrasi kerajaan. Contohnya, keinginan untuk melindungi kerajaan dari kritikan tidak boleh menghalalkan batasan ke atas kebebasan bersuara. Dalam usaha untuk memenuhi bahagian kedua ujian ini, ! peruntuk an undang-undang yang menghadkan kebebasan bersuara mesti menyampaikan suatu matlamat kedua-dua dalam tujuan dan kesan yang sah. Ianya tidak mencukupi jika peruntukan itu mempunyai kesan sampingan pada satu matlamat yang sah, jika tujuan menggubal ia adalah untuk berkhidmat matlamat lain, ia tidak akan lulus sebahagian daripada ujian ini.

Bahagian ketiga ujian: keperluan

Bahagian akhir ujian berpendapat bahawa walaupun sekatan adalah selaras dengan undang-undang yang jelas diterima dan jika ia berada dalam perkhidmatan matlamat yang sah, ia masih akan melanggar hak kebebasan bersuara melainkan jika ia benar-benar perlu bagi perlindungan matlamat yang sah. Sebahagian daripada ujian ini mungkin kelihatan jelas: jika sekatan ke atas hak tidak diperlukan, mengapa mengenakan ia? Walau bagaimanapun, majoriti besar daripada kes-kes di mana hak asasi manusia antarabangsa mahkamah telah diperintah undang-undang domestik menjadi sekatan yang tidak dibenarkan hak kepada kebebasan bersuara, ia adalah kerana undang-undang yang berkenaan adalah tidak dianggap perlu. Antara alasan yang penting ini adalah bahawa mahkamah antarabangsa membaca perkataan perlu sebagai mengenakan beberapa keperluan kualiti di mana-mana undang-undang dan/atau amalan yang menyekat kebebasan bersuara.

Di tempat pertama, untuk menjustifikasikan langkah yang mengganggu kebebasan bersuara, kerajaan perlu bertindak sebagai tindak balas kepada keperluan sosial menekan, bukan semata-mata daripada kemudahan. Sebuah kesinambungan antara berguna dan tidak boleh diketepikan, maksud perlu tidak harus diletakkan di tengah-tengah, tetapi dekat dengan akhir amat diperlukan.

Kedua, jika wujud sebagai langkah alternatif yang akan mencapai matlamat yang sama dengan cara yang kurang mengganggu hak untuk kebebasan bersuara, ukuran yang dipilih tidak sebenarnya perlu. Sebagai contoh, menutup sebuah akhbar kerana fitnah yang berlebihan; penarikan balik, atau mungkin kombinasi penarikan balik dan amaran atau denda sederhana, secukupnya akan ! melindun gi reputasi orang yang memfitnah.

Ketiga, langkah itu perlu menjejaskan hak seboleh-bolehnya sedikit dan, khususnya, tidak menyekat ucapan dalam cara yang luas atau tidak disasarkan, atau pergi di luar zon ucapan berbahaya untuk menolak ucapan yang sah. Dalam melindungi keselamatan negara, sebagai contoh, ia tidak boleh diterima untuk mengharamkan semua perbincangan mengenai angkatan tentera sesebuah negara. Mahkamah telah mengiktiraf bahawa terdapat had praktikal untuk berapa tepat ukuran yang sah di sisi undang-undang boleh tanpa menjadi tidak berkesan. Tetapi tertakluk hanya kepada had itu praktikal, sekatan-sekatan tidak perlu terlampau meluas.

Keempat, kesan sekatan mesti seimbang, bermakna bahawa kemudaratan kepada kebebasan bersuara yang disebabkan oleh halangan tidak harus melebihi manfaat kepada kepentingan itu diarahkan. Sekatan yang memberikan perlindungan terhad kepada reputasi seseorang tetapi yang serius melemahkan kebebasan bersuara tidak memenuhi piawaian ini. Masyarakat demokratik yang bergantung kepada aliran bebas maklumat dan idea; ia hanya apabila kepentingan awam secara keseluruhan dihidangkan dengan mengehadkan aliran yang bahawa had sedemikian boleh dibenarkan. Dalam erti kata lain, manfaat apa-apa sekatan mesti melebihi kos.

Akhirnya, dalam menggunakan ujian ini, mahkamah dan lain-lain perlu mengambil kira semua hal keadaan pada masa sekatan dikenakan. Sekatan memihak kepada keselamatan negara yang wajar dalam masa peperangan, sebagai contoh, mungkin tidak sah dalam masa aman.

Konvensyen Eropah mengenai Hak Asasi Manusia mengandungi sedikit berbeza, dan boleh dikatakan lebih baik, penggubalan ujian keperluan. Di bawah Perkara 10 (2), sekatan ke atas kebebasan bersuara mesti perlu dalam masyarakat yang demokratik. Kata-kata ini menjadikannya jelas bahawa tujuan sekatan tidak pernah mungkin untuk melindungi kerajaan yang sedia ada daripada kritikan dan pembangkang secara aman kepada dasar-dasar. Walaupun Perkara 19 (3) ICCPR yang tidak nyata memerlukan sekat! an yang serasi dengan bentuk demokrasi kerajaan, Jawatankuasa Hak Asasi Manusia rutin merujuk peranan kebebasan bersuara dalam masyarakat yang bebas dan demokratik apabila memohon ujian keperluan di bawah ICCPR.

Pengertian sekatan

Satu persoalan yang penting yang kekal untuk menjawab apa sebenarnya yang dimaksudkan dengan sekatan ke atas kebebasan bersuara. Dalam erti kata lain, apakah jenis langkah-langkah yang tertakluk kepada ujian tiga bahagian yang diterangkan dalam bahagian yang lalu?

Mahkamah antarabangsa telah mengambil pendekatan yang fleksibel kepada soalan ini, dan secara umumnya berpendapat bahawa apa-apa tindakan oleh mana-mana badan awam yang mempunyai kesan ketara pada menjalankan hak yang boleh dianggap sebagai sekatan. Tiga pemerhatian yang relevan di sini.

Pertama, jenis tindakan yang tidak ketara; sekatan ke atas kebebasan bersuara boleh terdiri dalam apa-apa yang bermula dari undang-undang perintah mahkamah kepada langkah tatatertib dalaman oleh badan awam, sama ada atau tidak ia adalah undang-undang di bawah undang-undang tempatan.

Kedua, sifat badan awam yang berkenaan juga tidak relevan. Sekatan-sekatan ke atas kebebasan bersuara boleh dibuat oleh mana-mana badan perundangan, eksekutif atau kehakiman, termasuk yang dimiliki atau dikawal enterprises.39

Akhir sekali, apa-apa tindakan oleh badan awam yang mempunyai kesan discernable kepada keupayaan satu atau lebih orang untuk mengekspresikan diri sekatan ke atas kebebasan bersuara. Ia tidak kira sama ada tindakan itu hanya menyebabkan kesusahan atau membuat menjalankan hak mustahil dalam mana-mana kes, terdapat sekatan yang perlu mematuhi ujian tiga bahagian. Ia adalah jelas, bagaimanapun, bahawa kesulitan yang kecil lebih cenderung untuk memenuhi keperluan ujian (lihat seksyen 4.4) daripada penafian borong hak.

Konvensyen Eropah mengenai Hak Asasi Manusia lebih spesifik daripada ICCPR dalam huraian jenis tindakan kerajaan yang tertakluk kepada ujian tiga bahagian. Di bawah Perkara 10 (2) Konvensyen,! ujian t erpakai kepada mana-mana formaliti, syarat, sekatan atau penalti yang dikenakan ke atas menjalankan hak. Dalam amalan, ICCPR ditafsirkan dengan cara yang sama.

Kes Ross v. Kanada, diputuskan oleh Jawatankuasa Hak Asasi Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu (PBB) Manusia, menyediakan satu contoh yang baik bagaimana badan hak asasi manusia antarabangsa mentafsirkan erti sekatan, serta bagaimana mereka menggunakan ujian tiga bahagian. Ross adalah seorang guru sekolah Kanada. Antara 1976 dan 1991, beliau juga mengarang beberapa penerbitan dan membuat kenyataan umum, termasuk di TV, di mana beliau menyampaikan pendapat kontroversi mengenai konflik antara agama Yahudi dan Kristian dan topik-topik yang berkaitan. Ibu bapa Yahudi yang kanak-kanak menghadiri sekolah lain dalam daerah sekolah yang sama memfailkan aduan dengan pihak berkuasa, yang mendakwa bahawa Lembaga Sekolah, gagal untuk mengambil tindakan terhadap Ross, tidak memenuhi tanggungjawab untuk memerangi diskriminasi terhadap orang-orang Yahudi dan ini telah menyumbang kepada pertumbuhan suasana ugutan pelajar Yahudi di daerah. Ross kemudiannya dipindahkan ke kedudukan yang bukan-kelas pengajaran di sekolah daerah, dan telah mengemukakan aduan terhadap Kanada kepada Jawatankuasa Hak Asasi Manusia Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu (HRC), yang mendakwa pelanggaran hak kebebasan bersuara, seperti yang dilindungi di bawah Perkara 19 ICCPR.

HRC menolak dakwaan Kanada kerana Ross kekal bebas untuk meluahkan pendapat kontroversi dan mengekalkan pekerjaannya, tidak ada sekatan ke atas hak beliau:

Kehilangan kedudukan pengajaran menjejaskan ketara, walaupun jika tiada atau hanya kerosakan wang tidak penting mengalami. Menjejaskan ini adalah dikenakan ke atas penulis kerana ungkapan pandangan beliau, dan dalam pandangan Jawatankuasa ini adalah sekatan yang mempunyai justifikasi di bawah artikel 19, perenggan 3, untuk berada dalam mematuhi Perjanjian.

HRC kemudian pergi untuk menilai sekatan di bawah ujian tiga bahagian. Ia mendapati bahawa te! rdapat a sas acceptably jelas undang-undang untuk sekatan. Ia juga berkhidmat matlamat yang diiktiraf sebagai sah di bawah Perjanjian itu, iaitu perlindungan hak-hak orang lain, dalam hal ini hak pelajar Yahudi mempunyai pendidikan dalam sistem persekolahan awam bebas daripada berat sebelah, prejudis dan sikap tidak bertoleransi. Akhir sekali, sekatan telah memenuhi keperluan ujian:

[T] dia Jawatankuasa mengambil perhatian terhadap hakikat bahawa ia adalah munasabah untuk menjangkakan bahawa terdapat kaitan sebab akibat antara ungkapan penulis dan persekitaran sekolah yang beracun yang dialami oleh kanak-kanak Yahudi di daerah Sekolah. Dalam konteks itu, penyingkiran penulis dari kedudukan pengajaran boleh dianggap sebagai sekatan yang perlu untuk melindungi hak dan kebebasan kanak-kanak Yahudi mempunyai sistem sekolah yang bebas dari berat sebelah, prejudis dan sikap tidak bertoleransi. Tambahan pula, nota Jawatankuasa bahawa penulis telah dilantik ke kedudukan yang bukan-pengajaran selepas tempoh yang minimum pada cuti tanpa gaji dan bahawa sekatan itu tidak pergi mana-mana lebih jauh daripada apa yang perlu untuk mencapai fungsi perlindungan.

Kesimpulannya, HRC mendapati bahawa Kanada tidak melanggar hak Ross kepada kebebasan bersuara.

Apa Konsep Hak Asasi Manusia?

Recommended Reads:

FFF Shoot Day 5 No Silver Lining: The Perak Crisi...

Sedition held Unconstitutional

Italians And Malaysians Are Very Different

You know what? Maybe we should sick some Italian protesters onto the Malaysian police. That'll teach them a lesson or two about violence and brutality.

Even the Australians would never put up with what we Malaysians mildly accept. If a policeman dare abuse or injure any peaceful protester, he'd better have a will drawn up and signed.

Trust me, he would be torn into pieces over a stunt like that in Australia, and mostly in Italy as well.

--------------------------------------------------------------------------------

Hundreds of hooded, masked protesters rampaged through Rome in some of the worst violence in the Italian capital for years Saturday, torching cars and breaking windows during a larger peaceful protest against elites blamed for economic downturn.

Police repeatedly fired tear gas and water cannon in attempts to disperse them but the clashes with a minority of violent demonstrators stretched into the evening, hours after tens of thousands of people in Rome joined a global "day of rage" against bankers and politicians.

A demonstrator celebrates as a Carabinieri police vehicle burns during a demonstration of the "Indignant" group in Rome on Saturday.
Smoke rose over many parts of the neighborhood between the Colosseum and St John's Basilica, forcing many residents and peaceful demonstrators to run into buildings and churches for shelter as militant protesters ran wild.

HIMPUN Diminta Fahami Ancaman Akidah Sebenar di Malaysia

Tulang Besi tidak berganjak. HIMPUN adalah satu tindakan yang semata-mata menguntungkan UMNO dan Barisan Nasional. Ia tiada kena mengena dengan kepentingan Islam mahupun melawan murtad.

Kalau nak murtad tak payah masuk kristian, ikut sahaja pegangan UMNO yang menolak hudud.

Waktu UMNO haramkan purdah tempohari, tak membawa kepada murtad ke?

Selamat menonton.

Zahrain: Im not against vernacular education

KUALA LUMPUR: Bayan Baru MP Zahrain Hashim has denied that he called for the abolition of vernacular schools during a parliamentary debate last week.

He said he did not deserve the criticism he had been getting since, especially from Tamil newspapers.

It was taken out of context, he said. What I meant to say is that the whole system has failed to produce appropriate human capital for the next generation.

I was not only referring to Tamil and Chinese schools, but even religious schools.

He said the thrust of his speech was to praise the Sekolah Wawasan concept as the best means of producing human capital.

The Sekolah Wawasan is one of the models the government uses to encourage racial integration. Under the model, National, Chinese and Tamil schools share the same premises and facilities although their curricula are different.

Zahrain said the idea of abolishing vernacular schools was far from his mind when he was making his speech.

He suggested that Tamil and Chinese be made compulsory subjects in the Wawasan schools if it was the problem of language that was preventing the government from establishing more of them.

Apa Batasan Dalam Kebebasan Bersuara?

Pada dasarnya, hak untuk kebebasan bersuara melindungi segala aktiviti yang melibatkan pertukaran maklumat atau idea antara individu terhadap gangguan oleh kerajaan.

Sebahagian besar aktiviti-aktiviti tersebut adalah tidak merbahaya tetapi ia adalah jelas bahawa idea mencari, menerima dan menyampaikan maklumat atau idea juga merangkumi aktiviti-aktiviti seperti hasutan kepada pembunuhan, grafitti pada dinding awam tanpa kebenaran atau penjualan pornografi kanak-kanak.

Walaupun hak untuk kebebasan bersuara universal diiktiraf sebagai salah satu kepentingan asas, pengiktirafan itu juga menerima bahawa hak itu tidak mutlak. Kepentingan awam dan swasta tertentu yang penting boleh mewajarkan tindakan oleh pihak berkuasa untuk mengganggu atau menghadkan pihak yang menjalankan hak kebebasan bersuara.

Persoalan utama, maka adalah tepat bila dan di mana keadaan undang-undang antarabangsa membenarkan negara-negara untuk mengenakan apa-apa sekatan.

Ujian tiga bahagian

Kerana campur tangan dengan kebebasan bersuara adalah satu perkara yang amat serius, ia dibenarkan hanya di bawah syarat-syarat yang sangat sempit. Kebebasan bersuara perlu peraturan, dan had pengecualian, batasan perlu sentiasa meninggalkan intipati hak utuh. Perkara 19 (3) Perjanjian Antarabangsa mengenai Hak Sivil dan Politik menyatakan ujian untuk menilai kesahihan sekatan ke atas kebebasan bersuara:

Menjalankan hak-hak yang diperuntukkan dalam perenggan 2 Perkara ini menjalankan tugas dan tanggungjawab khas. Oleh itu mungkin tertakluk kepada sekatan-sekatan tertentu, tetapi ini hendaklah hanya sebagaimana yang diperuntukkan oleh undang-undang dan adalah perlu:

(A) Jika berkenaan dengan hak-hak atau reputasi orang lain;

(B) Bagi melindungi keselamatan negara atau ketenteraman awam (ordre awam), atau kesihatan awam atau moral.

Ujian ini, yang termaktub dalam semua instrumen hak asasi manusia yang utama, meliputi tiga bahagian: pertama, gangguan mesti mengikut undang-undang; kedua, batasa! n yang d ibenarkan di sisi undang-undang mesti melindungi atau menggalakkan tujuan yang dianggap sah di antarabangsa undang-undang, dan ketiga, sekatan itu perlu bagi perlindungan atau penggalakkan matlamat yang sah. Ketiga-tiga keadaan ini akan dibincangkan secara terperinci dalam seksyen yang berikut.

Bahagian pertama ujian: yang disediakan oleh undang-undang

Syarat pertama ertinya, pertama-tamanya, bahawa campur tangan dengan hak untuk kebebasan bersuara tidak boleh semata-mata hasil sesuka hati seorang pegawai awam. Mesti ada undang-undang yang digubal atau peraturan yang rasmi memohon. Dalam erti kata lain, sekatan-satunya yang telah secara rasmi dan diiktiraf secara rasmi oleh mereka yang diamanahkan dengan kapasiti membuat undang-undang boleh yang sah.

Syarat yang disediakan oleh undang-undang memerlukan lebih, bagaimanapun, daripada kewujudan sekeping bertulis undang-undang semata-mata. Undang-undang juga mesti memenuhi tahap kejelasan dan ketepatan yang tertentu, yang membolehkan rakyat meramalkan akibat tingkah laku mereka di atas asas undang-undang. Samar-samar worded fatwa, yang skop permohonan adalah tidak jelas, tidak akan memenuhi standard ini dan itu tidak sah taraf sekatan ke atas kebebasan bersuara. Sebagai contoh, larangan ke atas menyemai perpecahan dalam masyarakat atau lukisan imej palsu Negeri akan gagal ujian ke atas akaun kekaburan.

Terdapat kewajaran dalam beberapa bahagian ujian ini. Pertamanya, ia adalah satu perkara yang adil bahawa rakyat diberi peluang yang munasabah untuk mengetahui apa yang dilarang, supaya mereka dapat bertindak sewajarnya. Selain itu, situasi di mana pegawai boleh membuat kaedah-kaedah yang mereka pergi akan menjadi tidak demokratik: sekatan ke atas kebebasan bersuara patut diputuskan oleh badan-badan yang luas mewakili kehendak rakyat. Dan akan sentiasa ada keinginan untuk penyalahgunaan undang-undang yang samar-samar, contohnya atas sebab-sebab politik. Undang-undang yang samar-samar juga boleh apa yang sering disebut kesan penyejukan: ! kerana m ereka mencipta ketidakpastian tentang apa yang dibenarkan dan apa yang tidak, mereka menggalakkan rakyat untuk memandu jauh jelas apa-apa topik yang kontroversi, kerana bimbang apa yang mereka ingin katakan adalah salah di sisi undang-undang , walaupun sebenarnya ia tidak. Dengan cara ini, undang-undang yang samar-samar boleh menghalang perbincangan mengenai perkara-perkara penting kebimbangan orang ramai.

Kekaburan adalah paling kerap masalah dalam undang-undang yang mengenakan sekatan ke atas kandungan apa yang boleh disiarkan atau diterbitkan. Tetapi ia juga boleh menjadi isu dalam undang-undang yang memberikan pihak berkuasa kuasa budi bicara dalam kawasan kebebasan bersuara. Sebagai contoh, banyak negara mempunyai undang-undang memerlukan penyiar radio dan stesen TV untuk mendapatkan lesen dari badan awam. Undang-undang tersebut jelas mesti menyatakan dengan tepat bagaimana, dan di atas asas yang pertimbangan, badan awam akan mengambil keputusan sama ada untuk mengeluarkan lesen, lain, undang-undang meninggalkan banyak ruang untuk sewenang-wenangnya membuat keputusan.

Bahagian kedua ujian: Matlamat yang sah

Keperluan kedua untuk sekatan ke atas kebebasan bersuara adalah bahawa mereka mesti menyampaikan suatu matlamat yang sah. Keperluan ini tidak terbuka; senarai matlamat yang sah yang diperuntukkan dalam Perkara 19 (3) Perjanjian Antarabangsa mengenai Hak Sivil dan Politik adalah eksklusif dan kerajaan tidak boleh menambah ini. Ia termasuk hanya matlamat berikut sah: menghormati hak-hak dan reputasi orang lain, dan perlindungan keselamatan negara, ketenteraman awam (ordre awam), kesihatan awam atau moral.

Rasional sebahagian ujian ini adalah untuk menjadikan jelas bahawa tidak semua motif yang mendasari keputusan kerajaan untuk menyekat kebebasan bersuara adalah serasi dengan bentuk demokrasi kerajaan. Contohnya, keinginan untuk melindungi kerajaan dari kritikan tidak boleh menghalalkan batasan ke atas kebebasan bersuara. Dalam usaha untuk memenuhi bahagian kedua ujian ini, ! peruntuk an undang-undang yang menghadkan kebebasan bersuara mesti menyampaikan suatu matlamat kedua-dua dalam tujuan dan kesan yang sah. Ianya tidak mencukupi jika peruntukan itu mempunyai kesan sampingan pada satu matlamat yang sah, jika tujuan menggubal ia adalah untuk berkhidmat matlamat lain, ia tidak akan lulus sebahagian daripada ujian ini.

Bahagian ketiga ujian: keperluan

Bahagian akhir ujian berpendapat bahawa walaupun sekatan adalah selaras dengan undang-undang yang jelas diterima dan jika ia berada dalam perkhidmatan matlamat yang sah, ia masih akan melanggar hak kebebasan bersuara melainkan jika ia benar-benar perlu bagi perlindungan matlamat yang sah. Sebahagian daripada ujian ini mungkin kelihatan jelas: jika sekatan ke atas hak tidak diperlukan, mengapa mengenakan ia? Walau bagaimanapun, majoriti besar daripada kes-kes di mana hak asasi manusia antarabangsa mahkamah telah diperintah undang-undang domestik menjadi sekatan yang tidak dibenarkan hak kepada kebebasan bersuara, ia adalah kerana undang-undang yang berkenaan adalah tidak dianggap perlu. Antara alasan yang penting ini adalah bahawa mahkamah antarabangsa membaca perkataan perlu sebagai mengenakan beberapa keperluan kualiti di mana-mana undang-undang dan/atau amalan yang menyekat kebebasan bersuara.

Di tempat pertama, untuk menjustifikasikan langkah yang mengganggu kebebasan bersuara, kerajaan perlu bertindak sebagai tindak balas kepada keperluan sosial menekan, bukan semata-mata daripada kemudahan. Sebuah kesinambungan antara berguna dan tidak boleh diketepikan, maksud perlu tidak harus diletakkan di tengah-tengah, tetapi dekat dengan akhir amat diperlukan.

Kedua, jika wujud sebagai langkah alternatif yang akan mencapai matlamat yang sama dengan cara yang kurang mengganggu hak untuk kebebasan bersuara, ukuran yang dipilih tidak sebenarnya perlu. Sebagai contoh, menutup sebuah akhbar kerana fitnah yang berlebihan; penarikan balik, atau mungkin kombinasi penarikan balik dan amaran atau denda sederhana, secukupnya akan ! melindun gi reputasi orang yang memfitnah.

Ketiga, langkah itu perlu menjejaskan hak seboleh-bolehnya sedikit dan, khususnya, tidak menyekat ucapan dalam cara yang luas atau tidak disasarkan, atau pergi di luar zon ucapan berbahaya untuk menolak ucapan yang sah. Dalam melindungi keselamatan negara, sebagai contoh, ia tidak boleh diterima untuk mengharamkan semua perbincangan mengenai angkatan tentera sesebuah negara. Mahkamah telah mengiktiraf bahawa terdapat had praktikal untuk berapa tepat ukuran yang sah di sisi undang-undang boleh tanpa menjadi tidak berkesan. Tetapi tertakluk hanya kepada had itu praktikal, sekatan-sekatan tidak perlu terlampau meluas.

Keempat, kesan sekatan mesti seimbang, bermakna bahawa kemudaratan kepada kebebasan bersuara yang disebabkan oleh halangan tidak harus melebihi manfaat kepada kepentingan itu diarahkan. Sekatan yang memberikan perlindungan terhad kepada reputasi seseorang tetapi yang serius melemahkan kebebasan bersuara tidak memenuhi piawaian ini. Masyarakat demokratik yang bergantung kepada aliran bebas maklumat dan idea; ia hanya apabila kepentingan awam secara keseluruhan dihidangkan dengan mengehadkan aliran yang bahawa had sedemikian boleh dibenarkan. Dalam erti kata lain, manfaat apa-apa sekatan mesti melebihi kos.

Akhirnya, dalam menggunakan ujian ini, mahkamah dan lain-lain perlu mengambil kira semua hal keadaan pada masa sekatan dikenakan. Sekatan memihak kepada keselamatan negara yang wajar dalam masa peperangan, sebagai contoh, mungkin tidak sah dalam masa aman.

Konvensyen Eropah mengenai Hak Asasi Manusia mengandungi sedikit berbeza, dan boleh dikatakan lebih baik, penggubalan ujian keperluan. Di bawah Perkara 10 (2), sekatan ke atas kebebasan bersuara mesti perlu dalam masyarakat yang demokratik. Kata-kata ini menjadikannya jelas bahawa tujuan sekatan tidak pernah mungkin untuk melindungi kerajaan yang sedia ada daripada kritikan dan pembangkang secara aman kepada dasar-dasar. Walaupun Perkara 19 (3) ICCPR yang tidak nyata memerlukan sekat! an yang serasi dengan bentuk demokrasi kerajaan, Jawatankuasa Hak Asasi Manusia rutin merujuk peranan kebebasan bersuara dalam masyarakat yang bebas dan demokratik apabila memohon ujian keperluan di bawah ICCPR.

Pengertian sekatan

Satu persoalan yang penting yang kekal untuk menjawab apa sebenarnya yang dimaksudkan dengan sekatan ke atas kebebasan bersuara. Dalam erti kata lain, apakah jenis langkah-langkah yang tertakluk kepada ujian tiga bahagian yang diterangkan dalam bahagian yang lalu?

Mahkamah antarabangsa telah mengambil pendekatan yang fleksibel kepada soalan ini, dan secara umumnya berpendapat bahawa apa-apa tindakan oleh mana-mana badan awam yang mempunyai kesan ketara pada menjalankan hak yang boleh dianggap sebagai sekatan. Tiga pemerhatian yang relevan di sini.

Pertama, jenis tindakan yang tidak ketara; sekatan ke atas kebebasan bersuara boleh terdiri dalam apa-apa yang bermula dari undang-undang perintah mahkamah kepada langkah tatatertib dalaman oleh badan awam, sama ada atau tidak ia adalah undang-undang di bawah undang-undang tempatan.

Kedua, sifat badan awam yang berkenaan juga tidak relevan. Sekatan-sekatan ke atas kebebasan bersuara boleh dibuat oleh mana-mana badan perundangan, eksekutif atau kehakiman, termasuk yang dimiliki atau dikawal enterprises.39

Akhir sekali, apa-apa tindakan oleh badan awam yang mempunyai kesan discernable kepada keupayaan satu atau lebih orang untuk mengekspresikan diri sekatan ke atas kebebasan bersuara. Ia tidak kira sama ada tindakan itu hanya menyebabkan kesusahan atau membuat menjalankan hak mustahil dalam mana-mana kes, terdapat sekatan yang perlu mematuhi ujian tiga bahagian. Ia adalah jelas, bagaimanapun, bahawa kesulitan yang kecil lebih cenderung untuk memenuhi keperluan ujian (lihat seksyen 4.4) daripada penafian borong hak.

Konvensyen Eropah mengenai Hak Asasi Manusia lebih spesifik daripada ICCPR dalam huraian jenis tindakan kerajaan yang tertakluk kepada ujian tiga bahagian. Di bawah Perkara 10 (2) Konvensyen,! ujian t erpakai kepada mana-mana formaliti, syarat, sekatan atau penalti yang dikenakan ke atas menjalankan hak. Dalam amalan, ICCPR ditafsirkan dengan cara yang sama.

Kes Ross v. Kanada, diputuskan oleh Jawatankuasa Hak Asasi Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu (PBB) Manusia, menyediakan satu contoh yang baik bagaimana badan hak asasi manusia antarabangsa mentafsirkan erti sekatan, serta bagaimana mereka menggunakan ujian tiga bahagian. Ross adalah seorang guru sekolah Kanada. Antara 1976 dan 1991, beliau juga mengarang beberapa penerbitan dan membuat kenyataan umum, termasuk di TV, di mana beliau menyampaikan pendapat kontroversi mengenai konflik antara agama Yahudi dan Kristian dan topik-topik yang berkaitan. Ibu bapa Yahudi yang kanak-kanak menghadiri sekolah lain dalam daerah sekolah yang sama memfailkan aduan dengan pihak berkuasa, yang mendakwa bahawa Lembaga Sekolah, gagal untuk mengambil tindakan terhadap Ross, tidak memenuhi tanggungjawab untuk memerangi diskriminasi terhadap orang-orang Yahudi dan ini telah menyumbang kepada pertumbuhan suasana ugutan pelajar Yahudi di daerah. Ross kemudiannya dipindahkan ke kedudukan yang bukan-kelas pengajaran di sekolah daerah, dan telah mengemukakan aduan terhadap Kanada kepada Jawatankuasa Hak Asasi Manusia Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu (HRC), yang mendakwa pelanggaran hak kebebasan bersuara, seperti yang dilindungi di bawah Perkara 19 ICCPR.

HRC menolak dakwaan Kanada kerana Ross kekal bebas untuk meluahkan pendapat kontroversi dan mengekalkan pekerjaannya, tidak ada sekatan ke atas hak beliau:

Kehilangan kedudukan pengajaran menjejaskan ketara, walaupun jika tiada atau hanya kerosakan wang tidak penting mengalami. Menjejaskan ini adalah dikenakan ke atas penulis kerana ungkapan pandangan beliau, dan dalam pandangan Jawatankuasa ini adalah sekatan yang mempunyai justifikasi di bawah artikel 19, perenggan 3, untuk berada dalam mematuhi Perjanjian.

HRC kemudian pergi untuk menilai sekatan di bawah ujian tiga bahagian. Ia mendapati bahawa te! rdapat a sas acceptably jelas undang-undang untuk sekatan. Ia juga berkhidmat matlamat yang diiktiraf sebagai sah di bawah Perjanjian itu, iaitu perlindungan hak-hak orang lain, dalam hal ini hak pelajar Yahudi mempunyai pendidikan dalam sistem persekolahan awam bebas daripada berat sebelah, prejudis dan sikap tidak bertoleransi. Akhir sekali, sekatan telah memenuhi keperluan ujian:

[T] dia Jawatankuasa mengambil perhatian terhadap hakikat bahawa ia adalah munasabah untuk menjangkakan bahawa terdapat kaitan sebab akibat antara ungkapan penulis dan persekitaran sekolah yang beracun yang dialami oleh kanak-kanak Yahudi di daerah Sekolah. Dalam konteks itu, penyingkiran penulis dari kedudukan pengajaran boleh dianggap sebagai sekatan yang perlu untuk melindungi hak dan kebebasan kanak-kanak Yahudi mempunyai sistem sekolah yang bebas dari berat sebelah, prejudis dan sikap tidak bertoleransi. Tambahan pula, nota Jawatankuasa bahawa penulis telah dilantik ke kedudukan yang bukan-pengajaran selepas tempoh yang minimum pada cuti tanpa gaji dan bahawa sekatan itu tidak pergi mana-mana lebih jauh daripada apa yang perlu untuk mencapai fungsi perlindungan.

Kesimpulannya, HRC mendapati bahawa Kanada tidak melanggar hak Ross kepada kebebasan bersuara.

Apa Konsep Hak Asasi Manusia?

Recommended Reads:

FFF Shoot Day 5 No Silver Lining: The Perak Crisi...

Sedition held Unconstitutional

Hear it from Joe Frenandes on Mkini-MChronicle spat

Yes, YL Chong is revising his decision NOT TO DO A FOLLOWUP to his first story which created a buzz when Malaysia Chronilce picked it up (for free, I add). This decision was motivated by TWO FRESH ARTICLES I JUST SPIED -- one by Helen Ang, and the other by Sabah/Sarawak journalist Joe Frenandes. So there seems to be more than YL Chong's peering into once idealistic malaysiakini in its pioneering days. Since 2000-early 2001, there was real enthusiasm from a team of some seven to eight pioneering reporting staff(many first jobbers whom I was proud to train and guide...****)when I worked there as News Editor. Then somehow MONEY got in the way -- BIG money the handling of which had/has not been transparent from its CEO, Premesh Chandran. Yes, he admitted to Media Development Loan Fund buying into Mkini, almost a YEAR from the breaking of the story by Far Eastern Economic Review.

He wanted to show he was generous saying that staff members were/have been/are being given shares. I can vouch here that indeed both EIC Steven Gan and Premesh at several staff meetings said all staffers would be given shares in Mkini (in lieu of taking below market salaries). But to date, I had not been informed of my share allocation.

**** Dear former colleagues -- Aini, Ng Bon Hooi, Ajinder Kau, Lee Kar Yean and Kevin Tan, can contact me via email chongyl2000@yahoo.com about your share or non-share allocations please.

Premesh again told half lies that no political parties owned shares in MKini. I know of one lawyer who did -- I'm not sure if he still holds the original shares he injected into the portal on starting up.

************************************ends YL Chong's new sharing

NOW, HEAR IT FROM ANOTHER VETERAN JOURNALIST!

Monday, 17 October 2011 16:24

Malaysiakini, shooting itself in the foot!

Written by Joe Fernandez

• font size < a href="http://malaysia-chronicle.com/index.php?option=com_k2&view=item&id=21298:malaysiakini-shooting-itself-in-the-foot&Itemid=2"> decrease font size increase font size
• Print
• E-mail
• 3 Comments

Rate this item

• 
  
• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

(2 votes)

COMMENT The brickbats in the alternative media directed so far against the malaysiakini online news portal in the wake of its purported tie-up with the neither dead nor alive paper, the Malay Mail, is getting increasingly intense. So far, the reaction from MK has been one of mere denials and/or to imply that these critics have an axe to grind with it.

Still, having said that, it will all be over very soon for malaysiakini if it doesnt stop in its tracks and bravely pull back from where it has been heading especially since Aug last year.

This is around the time when the online news portal decided that it must become very selective in the kind of news stories and comment pieces it wanted to upload. News stories, henceforth, had to contain new and exciting elements, instead of the same old faces. Comments, for another, had to go beyond ventilating on ones favourite topic and add to the debate on issues.

Instead, double standards came into play.

In short, Sabah, Sarawak, Hindraf Ma! kkal Sak thi, Jeffrey Kitingan and the 3rd Force, among others, are to be avoided like the plague. Some small amends were made late in the day when many subscribers began querying the new direction that malaysiakini was taking but it was a case of too little too late as the cancellations continued to pour in.

Non-stories continue to hog the limelight in malaysiakini, as in the dying mainstream media. We can clearly see whats happening here. This is the kind of coverage which will not help make a difference for the better, only perhaps for the worse.

The result of malaysiakini running non-news stories helps distract the peoples attention from the more pressing issues of the day.

For others like Umno, Perkasa and the mad mullahs throw in an unknown ustazah or two with an overheated brain -- its part of the divide-and-rule tactics of the powers-that-be. Such division, based on playing to the gallery, sows the seeds of racial hatred and keeps the ruling Barisan Nasional (BN) perpetually in power.

We can understand the mainstream media naively playing this game because their Special Branch advisors stand behind them.

The question is why malaysiakini is following suit as well in a bid to outdo the mainstream media on such coverage? This makes it all the more difficult for them to live up to their pledge to make a difference for the better.

No one needs an alternative media which appears more and more like an online version of the mainstream media. If the idea is to rile the people in the chase for an ever greater number of hits, its a bad strategy.

Among non-news items, we have regular doses of poison from Perkasa and former Prime Minister Mahathir Mohamad. Whatever Mahathir and his pet poodle, Perkasa, have to say will not make it in history even as a footnote.

It beats comprehension why malaysiakini must imitate the mainstream media and adopt the position that anything from Perkasa or Mahathir must be headline news. Again, the deliberate ! riling o f the non-Malays will not endear malaysiakini to them.

Perkasas Ibrahim Ali is even getting the five star treatment as the intellectual from whom we can only get pearls of wisdom. In any other country, he would have been flushed down the toilet by responsible media.

Perkasa and Mahathir are not about the politics of bringing everyone together as one people and one nation. They are all about what should separate us and continue to separate us.

If Perkasa and Mahathir can drive a wedge between Muslims and non-Muslims, they would have succeeded beyond their wildest dreams.

Their next step would be to scare the Malays into circling the wagons against non-Malays and uniting under one political platform read Umno so that a handful of leaders can live it up like latter-day oil sheikhs at the expense of the nation. This is an old recipe very much treasured by the opportunists masquerading as politicians and using divisive issues to fuel their agenda.

It can be seen from on-going developments that behind 1Malaysia, the hidden agenda is to twist and turn every issue in Malaysia the governments take on Interlok being one - into a racial issue.

Distraction and disruption is part of the game to hoodwink the masses away from issues of abuse of power, exercise of absolute power and corruption.

The people are definitely not interested in the New Straits Times and the other outlets in the mainstream media like Utusan Malaysia.

Their concern is the alternative media, the new media like malaysiakini, not degenerating into an online version of the mainstream media.

The focus of malaysiakini should be brought back to the pressing issues of the day, the big ones, which will help make a difference for the better and pave the way for the agenda for change and reform.

When the last rites are being recited for malaysiakini, its ever-dwindling number of subscribers can point fingers in two directions.

Firstly, the ever increasing! influx of ex-New Straits Times sub-editors who have since invaded the Editorial Department of the online news portal and successfully imposed the failed model that has since driven their previous employer to the ground. These diehard losers dont hesitate to take a perfectly good news story and butcher it beyond recognition, thus inviting any number of lawsuits. When hauled to Court they hang their journalists out to dry.

Patently, many of the malaysiakini sub-editors are frustrated writers who cant string even two words together to form a decent sentence. But the power that they wield is unimaginable. They can not only mutilate a piece beyond recognition, giving words meanings which were not there in the first place but try to turn someones else hard work into their very own piece through sheer plagiarism.

Secondly, and as a result or perhaps out of the sheer force of old habits which die hard, malaysiakinis Subscription Department waits for the mountain to come to Mohamad.

Its difficult to believe that the great malaysiakini cannot find 50,000 readers who are willing to fork out a measly RM 30 per month in subscription fees to sustain it indefinitely.

Subscriptions are not going to come in if the entire Subscription Department continues to main wayang in air-conditioned comfort, busy being busy. By right, they should be out in the streets, selling subscriptions to perfect strangers. The law of statistical averages holds that the more rejections one faces, the nearer one gets to ones target.

Joe Fernandez is a well-known writer from East Malaysia and a former contributor to Malaysiakini